volg Filip op facebook


BERICHT VOOR WIE PROJECTEN IN COVID-tijden WIL STEUNEN

Hoe zit het met onze projecten in deze pandemietijd?

Het project ACUDA met de gevangenen ligt stil. Gedetineerden krijgen geen bezoek in deze pandemie-tijd en mogen ook niet naar de werk-ateliers. Op donderdag 11 juni ontsnapten 18 gevangenen. 6 gevangenen werden terug opgepakt, 1 gewond en 1 gedood. De anderen lopen nog rond op vrije voeten. We kregen berichten dat na de ontsnapping er collectieve lijfstraffen werden gegeven als wraak door de cipiers. De gevangenispastoraal eiste onderzoek naar letsels door een rechtsarts. Het onderzoek loopt bij justitie.

De afkickboerderij “Poort van de Hoop” draait op een laag pitje. Niet alleen bij gebrek aan middelen, maar ook om besmetting te voorkomen, worden geen nieuwe leden aanvaard.

In het basis-hospitaal wordt geen bezoek toegelaten en ligt de pastoraal ook stil.

Het huis waar ons project “Sta op en wandel” voor de daklozen functioneerde, huurden we en hebben we aan de eigenares teruggegeven. We functioneren nu beperkt op de parochie Heilige Familie waar ik nu ook pastoor ben geworden. Het is een tevens-benoeming, dus ik blijf ook nog pastoor op Sint Christoffel. Het is een kleine parochie, maar centraal gelegen naast het busstation, het epicentrum van de daklozen. Padre Anderson helpt mee, naast zijn taak als kerkelijk rechter. Ook Padre Juquinha van de gevangenispastoraal volgt het project op. En onze bisschop Dom Roque komt ook regelmatig meehelpen.

Veel meer kunnen we voorlopig niet doen.

Attentie: je gift geeft dit jaar recht op meer fiscale voordelen

De regering besliste om de belastingvermindering op te trekken van 45% naar 60% voor giften die in de loop van 2020 worden gestort aan een erkende organisatie. De regering wil zo de vrijgevigheid stimuleren en de steun aan maatschappelijke organisaties een flinke boost geven in het kader van covid-19-steunmaatregelen.

Iedereen die in de loop van 2020 een fiscaal aftrekbare gift doet aan een erkende organisatie kan rekenen op een fiscale korting van 60 % in plaats van 45 %. Dus: Schenk je € 40 aan een organisatie, dan recupereer je daarvan € 24 via je belastingaangifte van 2021.


Ook voor onze projecten kan je een gift doen en fiscaal attest ontvangen, stort dan vanaf nu (minstens 40 euro) langs dit nieuwe rekeningnummer:

BE66 7380 3734 7143 van Kontinenten vzw,

met vermelding van uw naam, voornaam en rijksregisternummer + project Filip Cromheecke. Dat heeft te maken met de nieuwe privacyregels (GDPR).


ACTUEEL JULI 2020


Beste vrienden,


Er is al zoveel geschreven en gezegd over die pandemie, dat ik het eigenlijk over iets anders zou willen hebben in dit editoriaal. Maar het heeft zo’n indringend en wereldwijd impact op de manier waarop we kunnen/mogen leven, dat het niet anders kan dan daarover iets te zeggen.


Terwijl ik dit zit te schrijven zijn jullie in BelgiŽ al over de piek in de dalende curve van slachtoffers en mensen met het virus, en gaan scholen, kerken en winkels langzaam maar zeker terug open. In een “nieuw normaal” kunnen jullie mekaar terug ontmoeten, mits de nodige afstand, mondkapjes, handen wassen, enz.


Curve stijgt verder


Hier in BraziliŽ zitten we nog steeds in de stijgende curve. We zijn het nieuwe epicentrum van de pandemie geworden. Ondanks het feit dat BraziliŽ zich beter had kunnen voorbereiden, omdat het virus hier later via Europa is binnengekomen, heeft de overheid nagelaten om drastische maatregelen te nemen met alle gevolgen van dien.

De nationale regering van president Bolsonaro deed het coronavirus aanvankelijk af als een griepje en zei dat het hier in de tropen niet zo’n vaart zou nemen, omdat het nieuwe coronavirus niet tegen de warmte zou kunnen. Ze lapten de waarschuwingen van de Wereldgezondheidsorganisatie aan hun laars. En nu zitten we hier in een chaos met overbezette hospitalen, met mensen die sterven op de wachtlijst voor een bed in de spoedgevallendienst. De president zweert bij cloroquine als hťt geneesmiddel, terwijl er geen geneesmiddelen tegen het virus bestaan.

Soms verlang ik ernaar te ontwaken in een normaal land’

De enige manier om je een beetje te beschermen en ook om de verspreiding van het virus tegen te gaan is sociale isolatie. Ik zit dus nu drie maanden thuis (sinds half maart) en kom alleen op straat voor het hoogst noodzakelijke. Onze pastorale en liturgische taken lopen, in de mate van het mogelijke, via internet: eucharistievieringen, Bijbelstudie, vergaderingen van de verschillende pastorale werkgroepen. We leren beter en creatiever gebruik te maken van de sociale communicatie media zoals Facebook, Youtube, Instagram, WhatsApp, Meet, Zoom, enz.


Virtueel vieren


Zo was er met Sacramentsdag tijdens de viering een virtueel tapijt met tekeningen van de kinderen van de catechese te zien. Op de laatste virtuele parochieraad die samenviel met Valentijnsdag werd er een filmpje getoond van een parochiaan die een lied zong voor zijn liefste. De pinksterwake kon je volgen op Facebook met interviews van jongeren over de werking van Gods Geest, enz. Met het bisdom lanceerden we een solidariteitscampagne voor daklozen en families zonder inkomen.


Effectief zorgen


Dagelijks worden op de parochie warme maaltijden uitgedeeld voor de mensen die op straat leven. Want hoe kan je thuis blijven als je geen huis hebt? De sanitaire crisis veroorzaakt ook een economische, politieke en sociale crisis, waardoor de ongelijkheid in de Braziliaanse maatschappij nog sterker voelbaar wordt. De armsten zijn de eersten die hun job verliezen.



.

Impact op elk levensdomein


Ook op de parochie hebben we twee personeelsleden moeten afdanken door de verminderde inkomsten. En het einde is nog lang niet in zicht, want de mensen houden zich ook niet aan de restrictieve maatregelen. Het is natuurlijk niet prettig om alle dagen thuis te zitten, en als er geen brood op de plank komt, dan moet je er wel op uittrekken. 46,2 miljoen Brazilianen krijgen 600 reais (105 euro) per maand als overheidssteun in deze pandemietijd, wat ellenlange files veroorzaakt aan de bankagentschappen, maar onvoldoende is om mee rond te komen.


Naast de hospitalen worden in koelwagens de doden opgestapeld en naar het kerkhof vervoerd. Er is geen tijd om afscheid te nemen van de overledenen, want ze moeten snel begraven worden om verdere besmetting te voorkomen. Veel ziekenhuispersoneel (dokters en verplegers) wordt besmet en sterven.


Na corona wordt alles anders


Er worden vele analyses gemaakt over de betekenis van deze pandemie. Men zegt dat het nooit meer zal zijn zoals voor de pandemie. Het is een breekpunt van een nieuwe tijd die zich aandient, waarvan we nog niet weten hoe die eruit zal zien. In deze veranderende tijd, worden we gedwongen om een nieuwe betekenis aan ons leven te geven. Crisismomenten zijn pijnlijk dramatisch, maar kunnen ons ook iets leren. Deze crisis doet ons nadenken over onze manier van leven, onze ware behoeften en opent onze geest voor het essentiŽle: liefde en vriendschap, gemeenschap en solidariteit.


Als kerkgemeenschap moeten we ook nadenken over wat essentieel is, wat er moet heropgestart worden en waar de Geest van Jezus ons toe leidt. Het is het moment om te onderscheiden welke structuren een evangelisch dynamisme bevorderen en welke we beter afschaffen. Als onze kerk verkleint, zal het vooral het karakter van dienst aan de armen moeten behouden, in alle eenvoud missionair aanwezig zijn daar waar het leven bedreigd wordt, vreugdevol getuigen van Gods liefde, midden de uitdagingen van deze tijd.


Nieuwe vormen van verkondiging en liturgie zullen op creatieve manier vorm moeten krijgen om beter aan te sluiten bij de urbane cultuur waarin ook hier in BraziliŽ de meeste mensen leven. We zullen als kerk ook meer zorg moeten dragen voor de schepping door de moderne wetenschap met een franciscaanse spiritualiteit te verbinden en een vreugdevolle soberheid aan de dag te leggen, zo zegt paus Franciscus in zijn encycliek Laudato Si. Want de manier waarop we consumeren en de snelheid waarmee we de natuurlijke grondstoffen uitputten, is onhoudbaar.


De groei-economie is onderbroken


De pandemie van het nieuwe coronavirus legt plots de ongebreidelde economische groei stil. De globalisatie met zijn vrije markteconomie stuit op zijn grenzen. Er is toch iets mis met ons economisch systeem als we bijv. mondmaskers moeten importeren uit China of in Europa soja moeten importeren uit BraziliŽ voor de vleesproductie. Tomaten hier in RondŰnia komen uit S„o Paulo wat 3000 km verder ligt. Waarom kunnen we die niet hier kweken? Omdat de vervuiling en de aantasting van het milieu voor dit vervoer niet mee verrekend worden, omdat de lonen elders lager liggen en de sociale zekerheid fragieler is. Daardoor verspreiden virussen zich ook gemakkelijker. John Gray, een Britse filosoof, zegt dat deze pandemie niet alleen effecten veroorzaakt die op korte termijn nog voelbaar zullen zijn, maar een nieuwe verhouding doet ontstaan tussen de waarde die we hechten aan individuele vrijheid die ons meer autonomie geeft enerzijds en de collectieve veiligheid die de solidariteit en samenhorigheid terug versterken anderzijds.


En hoe beleef ik deze tijd?


2020 is een sabbatjaar geworden voor mij. Ik voel me meer een monnik in mijn cel. Geen bezoeken meer aan de gevangenis, het hospitaal, de afkickcentra, de gemeenschappen, enz... maar thuis blijven. Mee zorg dragen voor het huishouden (koken, afwassen, schoonmaken, vuilnis wegdragen, planten water geven, enz.)


Elke morgen geef ik om 10:30u (dat is 16:30 bij jullie) een live-bezinning op de Facebookpagina van de parochie (@saocristovaopvh) over het evangelie van de dag, vrucht van de evangeliestudie waarmee we als Prado-priesters de dag beginnen. “Ons eerste werk als priester is Jezus Christus bestuderen” zei Antoine Chevrier, de stichter van de Prado. Het zet meteen de toon van de dag. Na de live beantwoord ik mails en boodschappen van Whatsapp, doe enkele telefoontjes en regel practische zaken.


Ik volgde een mini-cursus online van de Katholieke Universiteit in Rio Grande do Sul over LifeLong Learning (LLL) In deze snel veranderende wereld is het van wezenlijk belang om voortdurend iets nieuws te willen leren, of je wordt hopeloos achterhaald. Niet willen veranderen is fataal. We moeten ons heruitvinden door onze geest te trainen om nieuwe connecties te maken, onze hersenen herprogrammeren.


Onze vijand is onze comfortzone. Dat maakt ons middelmatig. Niet alleen de pedagogie, de manier waarop een leerkracht les geeft, maar ook de inhoud staat niet meer vast. De leerkracht moet zijn studenten inspireren en stimuleren in hun nieuwsgierigheid om zelf iets te onderzoeken. Dat bracht me op het idee om mijn cursus christelijke spiritualiteit die ik in het tweede semester terug moet geven, te herschrijven. Ik ben daarvoor verschillende boeken aan het herlezen, video’s met voordrachten van hedendaagse filosofen en theologen aan het bekijken. We moeten vertrekken vanuit het standpunt hoe de christelijke ervaring nu betekenis kan hebben in deze veranderende wereld. Daarvoor moeten we terug kijken hoe in het verleden de christelijke ervaring betekenis heeft gehad voor de mensen van die tijd en op breekpunten is hertaald in nieuwe tijden (geschiedenis). Maar ook zien welke factoren nu de christelijke ervaring beÔnvloeden (antropologie). Ik ben daar nog wel even mee bezig, maar het boeit me wel.


Via Skype en Meet wissel ik ideeŽn en ervaringen uit. We kunnen niet vooruit plannen, want we weten niet hoelang dit nog zal duren. Dus het is leven van dag op dag. Ik voelde ook de nood om terug te beginnen mediteren, om innerlijk rustig te blijven bij al die berichtgeving van ziekte en dood. Ik leerde mediteren bij de boeddhisten in Sri Lanka, toen ik daar woonde en werkte bij de Sarvodaya-beweging in vervanging van legerdienst. Sindsdien mediteer ik af en toe, maar nu probeer ik er terug een dagelijkse gewoonte van te maken. Het maakt me niet alleen innerlijk rustig, maar ik voel me ook verbonden met de ganse schepping, het verdriet en de vreugde, het leven en de dood. Ik ga ook graag buiten stappen op het terrein van de parochie ’s morgens vroeg als het nog fris is en groet de zon met bewegingen en ademhaling vanuit de buik. Zo probeer ik ritme in mijn dag te houden. Maar ik moet er eerlijkheidshalve bijzeggen, dat er zijn ook dagen zijn dat het me niet lukt.


Er is toekomst na de barensweeŽn


We vierden Pasen en Pinksteren op bescheiden wijze, maar toch betekenisvol. Gods Geest blijft waaien en Jezus’ verrijzeniskracht geeft ons hoop op nieuw leven. “Wij weten dat de hele schepping nog altijd als in barensweeŽn zucht en lijdt. En dat niet alleen, ook wijzelf, die als voorschot de Geest hebben ontvangen, ook wij zuchten in onszelf in afwachting van de openbaring dat we kinderen van God zijn, de verlossing van ons sterfelijk bestaan.” (Rm 8, 22-23). Zoals een vrouw in barensweeŽn lijdt en uitziet naar de uiteindelijke geboorte van haar kind, waardoor het lijden stopt en het nieuwe leven er zal zijn, zo kijken wij uit naar een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Niet passief, maar meevoelend met het lijden en zoekend naar alternatieve modellen, als medewerkers van de Schepper.


We zien het nog niet, maar geloven dat er een nieuwe wereld komt, waarin de kinderen van God, die van de slavernij bevrijd zullen zijn, voor de aarde zullen zorgen.


Filip



Over Zuster Lydia



Het was eerder toevallig, op een bijeenkomst van het bisdom, dat we mekaar leerden kennen. Lydia is een jonge Kenyaanse vrouw en maakt deel uit van de congregatie van Daniel Comboni, een Italiaanse missionaris die investeerde in de vorming van de afrikanen om Afrika te “redden”, maar nu verspreid is over de vijf continenten.

Ze had vernomen dat ik op het seminarie als geestelijke begeleider werk en vroeg of ik haar ook wilde begeleiden, maar liefst in het Engels, een voor haar vertrouwdere taal om haar innerlijke leven uit te drukken. Ik zag het als een uitdaging, niet alleen om mijn Engels op peil te houden, maar ook om iemand uit een Afrikaanse cultuur te begeleiden.


Als spiritueel begeleider is het van wezenlijk belang om voor zichzelf te houden, wat er ook in die gesprekken gezegd wordt, opdat er oprecht vertrouwen zou kunnen groeien. En als er iets is wat ik van mijn geestelijke begeleider Frans Van Steenbergen geleerd heb, dan is het wel dat onvoorwaardelijk respect voor de waardigheid van elke mens, wat die ook gedaan of gezegd heeft. Ik denk in dit verband aan de periode dat ik als gevangenisaalmoezenier urenlange gesprekken heb gehad met diegenen die daar hun straf uitzitten en met zichzelf in het reine willen komen.


Ik ga het dan ook niet hebben over zuster Lydia, maar over wat zij in mij teweeg brengt. Het is wonder om iemand in zijn of haar zoeken naar de diepste zin van het leven te (mogen) begeleiden. Ik zie het als samen zoeken naar de weg die Gods Geest met de begeleidende wil gaan. Het vraagt om te luisteren met het hart, maar tegelijkertijd voldoende objectiviteit aan de dag te leggen om de geesten te onderscheiden, zoals Sint Ignatius van Loyola zegt.


Het is telkens een avontuur om zo met iemand op weg te mogen gaan. Er gaat een nieuwe belevingswereld open en het is belangrijk om te beseffen dat je op heilige grond staat. Gods Geest is als een persoonlijke begeleider die op een heel eigen manier met elke persoon tewerk gaat en dat is telkens anders.

Je zet alle eigen problemen en ervaringen opzij, om er helemaal te zijn voor de ander, zonder oordeel. En je probeert als geestelijke begeleider geordend terug te geven wat je gehoord hebt. Je stelt vooral vragen naar de diepte toe, niet uit nieuwsgierigheid, maar opdat de begeleidende zichzelf beter zou leren kennen.


Het oud-Griekse aforisme “Ken jezelf” is niet alleen een belangrijke bouwsteen in de filosofie, maar ook in het geestelijke leven. Je confronteren met jezelf, met God maar ook met de duivel in jou. De woestijnvaders (tussen 300 en 600 na Christus) leren ons hoe we in onszelf kunnen blijven (stabilitas). Niet vluchten van jezelf, van je tekortkomingen, je gebreken. Aanwezig kunnen zijn en blijven bij jezelf, in lichaam en ziel, zonder je te laten afleiden door externe factoren. Mindfulness, zegt men tegenwoordig, wat eerder een boeddhistische term is. De essentie van ons wezen heeft veel te maken met het zichzelf aanvaard, geliefd weten.


Jezus voelde zichzelf aanvaard en geliefd als Gods Zoon. Dat wordt bevestigd tijdens zijn doop in de Jordaan. Wanneer men zich aanvaard weet, kan men ook de vraag beantwoorden: wat doe ik hier op deze wereld? Waar leef ik voor? In het ontdekken van je diepste betekenis, vind je ook je innerlijke eenheid.


Elke gebeurtenis biedt aan de mens de kans om zijn eigen identiteit te toetsen. Vandaar dat het in de geestelijke begeleiding niet alleen gaat over gebed of religieuze praktijken, maar over alles wat ons als mens en gelovige beroert.


Zuster Lydia actief in de daklozenwerking


Lydia komt uit Kenya, ze is een Luo, een totaal andere cultuur, die de manier van haar geloven sterk beÔnvloed (haar familieverleden, haar tradities, haar visie op de mens en de wereld). Toen Lydia 3 jaar geleden hier in BraziliŽ is aangekomen, was de confrontatie met de Braziliaanse cultuur groot bijv. hoe man en vrouw hier met elkaar omgaan, was voor haar ongehoord. Mijn 23 jaar dat ik in Bahia gewoond en geleefd heb, helpen me om haar beter te begrijpen. Salvador en de RecŰncavo zijn sterk door de Afrikaanse cultuur beÔnvloed omwille van de slavernij. De slaven brachten ook hun geloofstradities mee uit Afrika (Candomble) en blijven een stempel drukken op de Bahiaanse cultuur.


Lydia is fier op haar Luo-cultuur en legt graag haar gebruiken uit, door me video’s en nieuwsberichten te sturen. Ik luister geboeid naar die nieuwe wereld die voor me opengaat, ga informatie opzoeken en begrijp haar daardoor meer van binnenuit, ook al ben ik Europeaan. Ik kreeg onlangs van haar het compliment dat ik een zwarte ziel heb in een blank lichaam. Ze noemt me “Ochieng”, wat betekent iemand die in de namiddag geboren is, wanneer de zon hoog staat.


De doorbraak naar een vernieuwd geestelijk leven, was voor haar het ME-weekend waar zij, samen met een Mexicaanse zuster, vorig jaar aan deelnam. Het schrijven in vertrouwen van wat je voelt, opende een weg in het zichzelf beter leren kennen en ook in het begrijpen van anderen. Het getuigen van de liefde van God in het religieuze leven werd plots heel concreet in de manier waarop we omgaan met elkaar, in onze relatievorming.


Tot op vandaag beantwoordt ze met enthousiasme de vragen die dagelijks opgestuurd worden als een uitnodiging om een diepere dialoog aan te gaan. Dikwijls zijn de vragen meer naar een koppelrelatie gericht, maar zij weet die om te buigen naar het religieuze leven. Het heeft zo’n positief effect dat haar medezusters vragen wat er gebeurd is, waarom ze zo positief veranderd is. Ze heeft via internet Marriage Encounter al in Niarobi/Kenya ontdekt, schreef een bijeenkomst uit over hoe we in deze pandemietijd met elkaar omgaan en nam deel aan een video-conferentie van ME in S„o Paulo.


Met haar enthousiasme steekt ze andere zusters en koppels aan om ook zo’n ME-weekend mee te maken. Jammer genoeg, werden de geplande weekends van dit jaar door de pandemie afgelast. Ze weet die nieuwe manier van dialogeren ook goed toe te passen in haar gebedsleven en schrijft elke avond haar liefdesbrief aan Jezus, haar bruidegom.


Het ontroert me wanneer ze vertelt over wat ze daarbij ervaart en het zet mij ook aan om met meer godsvrucht te bidden tot onze liefhebbende Vader. Ze is ook zo dankbaar voor alles wat ze mag meemaken, voor haar geestelijke groei, voor de mensen die haar daarbij helpen. Ze beleeft alles met grote intensiteit en kan Gods hand ontwaren in de fijne, maar ook moeilijke situaties waar ze mee te maken heeft. Soms zit ze in zak en as wanneer ze bijv. weer een zorgwekkend bericht van haar familie in Kenya heeft ontvangen (haar jongere broer werd onlangs gevangen genomen in Nairobi omdat hij drugs zou dealen), maar dan laat ze zich in vertrouwen leiden door Gods Goede Geest en komt het wonderwel weer goed.


Als ik dat nu zo schrijf lijkt het een hocus pocus, maar dat is het zeker niet. Het is een langzaam proces, van vechten om staande te blijven, om verbonden te blijven met kleine mensen, om niet in lethargie of ontgoocheling te vervallen. Het wordt een godservaring als we er ons door laten activeren, bevrijden en genezen. En in de mate dat ze in contact treedt met God en zich bewust wordt dat wŠt haar raakt van God komt, is ze in staat om verder te gaan en volwassen beslissingen te nemen. Met vreugde aanvaard ze hoe God, de Totaal Andere, haar leven organiseert en richting geeft, nieuwe wegen opent en criteria aanreikt.


God laat ons nooit in de steek, maar de ervaring met God verloopt niet onmiddellijk: ze wordt herkenbaar in de weerslag van onze ziel. Het is wel nodig om deze effecten, bewegingen, in jezelf te kunnen waarnemen en analyseren. In de geestelijke begeleiding kan je daar beter zicht op krijgen in samenspraak met iemand die mee met je zoekt naar de weg die Gods Geest met je wil gaan.


Ik ben Lydia dankbaar voor haar geloofsgetuigenis van eerlijk zoeken, voor haar vertrouwen in het delen van die hoogst persoonlijke ervaringen, voor haar enthousiasme en verlangen om dieper en verder met God op weg te gaan. Het stimuleert mij ook om te blijven ijveren om een betere mens en christen te worden.


Filip


Blijf trouw


Ik herinner me nog goed Trudo Delille, de minderbroeder die ons inspireerde met zijn authentieke franciscaanse spiritualiteit, die vele retraites en bijbelgroepen heeft begeleid en op het einde van zijn leven enkel nog “Blijf trouw” kon zeggen. Dat maakte zo’n indruk dat met zijn overlijden Luc Vankrunkelsven, samen met nog 12 andere auteurs, een boek geschreven heeft dat werd gepubliceerd bij Dabar-Luyten in 1992 en als titel “Blijf trouw” kreeg.


Ik denk daaraan nu we in volle pandemie worden uitgedaagd om trouw te blijven getuigen van Jezus’ liefde en niet vast komen te zitten in angst. Ik zie in mijn gemeenschap Sint Cristoffel heel wat mensen die trouw blijven aan hun zending. Cleiri, een parochiane die in de gezondheidssector werkt, stuurde me deze week dit bericht: “Het is niet gemakkelijk. Elke dag worden er meer collega’s besmet met het corona-virus. We zijn aan de limiet van onze capaciteiten. Dat God ons kracht mag geven om voort te doen tot het einde en ons beschermt tegen besmetting en ons geneest als we besmet geraken.”


Jeferson, Jķlio, BenŪcio en zijn vrouw Denise die reeds als vrijwilligers in het project “Sta op en wandel” het onthaal voor de daklozen op maandag verzekerden, blijven elke week klaarstaan om warme maaltijden uit te delen voor diegenen die op straat leven. Ze blijven trouw aan hun zending. Ze weten dat ze zo risico lopen om besmet te geraken, maar vorige week werden alle vrijwilligers getest en er was maar ťťn geval positief met het coronavirus.


Wanneer ik mensen op het parochiesecretariaat zie om hun “tienden” te komen betalen aan de kerk, als een engagement om maandelijks een bepaald bedrag “terug te geven” als dank voor het vele dat ze van God krijgen, dan denk ik: wat zijn dat trouwe mensen. Een catechiste organiseert virtuele bijeenkomsten met haar groep om de catechese niet stil te laten vallen.


Ook de gezinspastoraal en Marriage Encounter blijven met de koppels virtueel bijeenkomen om hun (geloofs)ervaringen te delen. Het zijn vele tekenen van trouw die me blij maken en me stimuleren om ook trouw te blijven aan mijn zending, ook als ik weer een eucharistieviering voorga voor een camera en een lege kerk.


#StilteOmPijn


De Trindade-gemeenschap in Salvador da Bahia lanceerde op internet een campanje #SilÍncioPelaDor om in stilte te protesteren tegen de dood van zovele slachtoffers van de coronaviruspandemie die hadden kunnen vermeden worden, moest de overheid tijdig en onverdeeld maatregelen genomen hebben. Alleen de stilte kan de pijn doen weerklinken van zovele slachtoffers.


Onze Drie-ene God hoort de pijn van de mensheid en de stilte wordt een kreet die moet ter ore komen aan wie zich zou moeten bekommeren om de volkeren van ons geliefde BraziliŽ.


Toen een journalist op 28/4 aan president Bolsonaro vroeg naar een reactie bij de feit dat BraziliŽ meer doden telt van de covid-pandemie (toen 5017) dan China (toen 4643) waar het allemaal begon, zei hij: “En dan? Jammer. Wat wil je dat ik doe? Ik ben Messias, maar doe geen mirakels” verwijzend met een grapje naar zijn volledige naam Jair Messias Bolsonaro. Geen enkele uitdrukking van medeleven met zovele families die treuren om hun dierbare overledenen. Een onverschilligheid tegenover het lijden en de pijn van zovele medeburgers, die bij velen in het verkeerde keelgat is geschoten.


Het doet ons denken aan het evangelie van vorige zondag (MattheŁs 9, 36) waar Jezus medelijden voelt met de menigte die er uitgeput en hulpeloos uitzag, als schapen zonder herder. Het had zo’n impact op Jezus dat Hij arbeiders opriep en hen Zijn kracht gaf, opdat niemand verloren zou gaan. Wanneer een gans land lijdt onder de pijn van de COVID-slachtoffers, van het racisme, van de honger en het geweld van verdwaalde kogels. Wanneer we elke dag de doden tellen, zonder medeleven te (kunnen) uiten en troost te kunnen bieden. Wanneer de pijn al is uitgeschreeuwd, geschreven, gepubliceerd, becommentarieert, maar blijft pijn doen.


Wanneer Rachel haar zonen beweent en niet wil getroost worden (Jeremias 31, 15) Wanneer Jezus over het lot van de stad Jeruzalem huilt (Lucas 19, 41) Wanneer Tup„ over het verbrande regenwoud huilt, wanneer de tranen van Oxum de onze worden ... dan kan alleen de stilte onze pijn doen weerklinken, dan kan alleen de stilte een nieuw bewustzijn doen ontwaken, dan kan alleen de stilte een nieuwe mensheid creŽren.” (Broeder Bruno van de Taizť-gemeenschap in Alagoinhas/BA).



Tijd van liefhebben en dienen


Het Aartsbisdom Porto Velho nam initiatief om de daklozen tijdens deze pandemie niet te vergeten. In samenwerking met het stadsbestuur en TV Rede AmazŰnica werd een solidariteitscampagne georganiseerd om warme maaltijden en voedselpakketten te geven aan daklozen en families zonder inkomen. Ons project “Sta op en wandel” ging op in dit initiatief die de noodhulp voor deze zwakste groepen wil lenigen.

Vrijwilligersgebed in de werking voor daklozen bij het begin van de maaltijd


We verhuisden naar de parochie Heilige Familie die een ruimere infrastructuur ter beschikking heeft en ook dichter bij het epicentrum van de daklozen ligt, nl. het busstation. Dagelijks krijgen zo’n 170-tal daklozen een warme maaltijd en de mogelijkheid om te douchen en hun kleren te wassen.


Na de pandemie willen we terug werkwinkels organiseren en hen stimuleren om uit die mensonwaardige situatie van bedelaar of verslaafde te stappen. Het zijn schrijnende verhalen van mensen die in de rand van de maatschappij proberen te overleven en het nu extra moeilijk hebben, want iedereen is bang om door hen besmet te worden.


Ik ben onder de indruk van de volhardende inzet van de vrijwilligers die zich dagelijks ten dienste stellen om de maaltijden klaar te maken en de lunchpakketten uit te delen. We beginnen elke dag met een gebed en vragen om kracht en gezondheid om voort te kunnen doen. De ruimte werd al aangekleed en opgevrolijkt in de geest van Sint Jan (25/6), een traditioneel volksfeest dat vooral in het Noord-Oosten van BraziliŽ gevierd wordt. Liefde krijgt er concreet vorm in dienst aan de armsten.